11 juli Bisalhães

Vandaag weer een dagje rustig aan doen en een beetje keuvelen. Weer even tijd om de boel wat op te ruimen en schoon te maken.

De vouwwagen was aan de voorkant lichtelijk uitgescheurd na vele jaren van intensief gebruik. Precies bij de slaaptent kon een hoop kou en eventueel regen naar binnen, dus hoog tijd voor naald en draad. Dirk zit hier op zijn knieën achter het tentdoek en geeft de naald steeds aan Ingrid aan. 

Ook het dekzeil heeft zijn langste tijd gehad en werd weer zo goed en kwaad als het kon gerepareerd. Tevens werden de hoeken verstevigd met ducktape. 

Het plaatsje Bisalhães ongeveer 5km van Vila Real staat bekend om zijn zwarte aardewerk. In Real zelf zag je wel stalletjes, maar leuker zou zijn om naar het plaatsje te gaan waar dit aardewerk vervaardigd wordt. Bisalhães is nog het enige plaatsje in Portugal waar dit aardewerk nog op ambachtelijke wijze gemaakt wordt.

Ik had zelf geen idee hoe dit aardewerk gemaakt werd en het verbaasde me eigenlijk dat het gewoon gele klei was voordat het eindresultaat op de plank komt. Een eenvoudige draaitafel op kniehoogte en wat mesjes waren het enige werktuigen die deze pottenbakker gebruikte.

Het eindproduct geeft nog af maar dat verdwijnt na het afwassen vanzelf verzekerde deze man ons.

Op de vraag hoe hij nu eigenlijk zijn producten afbakte en of hij ons de oven wilde laten zien werden we vol trots meegesleurd door het dorpje. 

Zijn pottenbakkerij lag aan de andere kant van het dorp en dus ook van zijn werkplaats. We liepen door kleine straatjes waar de kippen nog rondscharrelden en waar het riool nog zijn vrije loop had. Desondanks zag het dorpje er verzorgd uit.

Achter zijn andere huis lag deze werkplaats. Grote stenen die hij in de groeve haalde werden stapsgewijs kapotgeslagen tot steeds fijner gruis.

Tenslotte werd het in deze grote vijzel zeer fijn gestampt totdat hij het met water aan kon lengen voor het gewenste eindresultaat, de klei. Die hij vervolgens weer naar de andere kant van het dorp moest brengen.

Een gat in de grond wordt met hout gevuld. Daarop gaan in deze oven ongeveer 1000 stuks gemaakte potten en andere gemaakte voorwerpen. Daarna gaan de golfplaten erover om tenslotte met zand en weer hout/stro afgedekt te worden. En dan gaat de fik erin voor een paar dagen smeulen.

Zo krijg je dus doorbakken aardewerk geheel doordrongen van houtskool.

Net buiten het dorp zagen we deze oven. We waren er langs gereden zonder dat we hadden herkend als zijnde een oven. Na de uitleg was het natuurlijk een eitje.

's Avonds zijn we ter afsluiting van onze korte vakantie samen in een chique restaurant gaan eten. Carienne had uit de gids een goed restaurant uitgezocht in Vila Real. Na diverse omzwervingen en vragen aan taxichauffeurs en een politieman vonden we het restaurant. De ingang was verscholen naast een grote garage. Het restaurant lag op de eerste verdieping. Het gastenboek vertelde ons dat er beroemde gasten van dit restaurant genoten hadden.

We bleven er die avond de enige gasten en hebben allerlei streekgerechten uitgeprobeerd. Toen we na afloop  in de auto stapten en wegreden, zagen we tot onze verbazing de straat waar de camping aan lag aan de overkant van het restaurant liggen.