10 juli Dagtocht Douro

We besluiten vandaag afzonderlijk een dagtocht te gaan maken. Achteraf blijkt dat Dirk en Ingrid nagenoeg dezelfde route gereden hebben. Dit gedeelte van het dal van de Douro is het gedeelte waar het gros van de druiven vandaan komt waarvan de port gemaakt wordt. Onvoorstelbare hoeveelheden wijngaarden passeren we en zien we, waar we ook kijken. Dan weer gaan we steil omhoog en zien we de Douro in de diepte of tussen de bergen door en dan weer rijden we langs de oevers en kijken we tegen de wijngaarden omhoog.

We rijden hier van Vila Real naar Peso da Régua, vanaf daar gaan we de Douro stroomopwaarts volgen richting Spaanse grens.

De brug bij Peso da Régua met op een heuveltop hét symbool van één van de bekendste merken

Om de Douro toch bevaarbaar te houden zijn er op verschillende plaatsen in het bovenstroomgebied van de rivier dammen geplaatst.

Elk porthuis heeft hier boeren die voor hen druiven kweken, zo ook het huis dat we als eerste in Porto bezochten.

Ook aan styling hebben ze bij het aanleggen van de wijngaarden gedacht

Aan de noordzijde van de rivier loopt vanaf Porto een enkelzijdig spoortje. Om de afvoer van de wijnproducten sneller naar Porto te krijgen dan over water, is deze spoorlijn destijds aangelegd. Tegenwoordig wordt deze lijn hoofdzakelijk gebruikt voor dagtochten vanuit Porto. Door allerlei tunneltjes en bruggen leidt dit spoortje stroomopwaarts.

Overal staan diverse cactussen langs de kant van de weg. Carienne trekt voorzichtig enkele stekjes uit de bodem.

In één van de dorpjes onderweg dit kleine schattige kerkje met betegelde voorwand.

Als je de Douro naar het noorden verlaat kom je over de Serra de Padrela een soort hoogvlakte en overgangsgebied. Daar zagen we dit aftappen van hars. In Griekenland wordt dit nog steeds gedaan om de zogenaamde harssmaak in de wijn te krijgen (Retsina), maar hier wordt het mogelijk gedaan om de vaten te dichten

Een totaal ander gebied dan het Dourodal, maar na een paar uur door de wijngaarden te hebben gereden is dit ook een schitterend gebied.

We besluiten de dag bij dit restaurant even buiten Vila Real. De eigenaresse spreekt vloeiend Frans en kan ons uitstekend de kaart uitleggen, die alleen maar in het Portugees is. Tevens raadt zij ons wat gerechten aan, die we dan ook nemen. Typische gerechten uit de streek. De pens slaan we echter over. Blijkbaar is pens in de zuidelijke landen een lekkernij. In Braga zat het als een ingrediënt in mijn hoofdgerecht en ik ging zowat over mijn nek. Alleen in Italië hebben wij het nooit op de kaart zien staan.

Ook de toetjes kwamen uit de streek. 

Overigens is me opgevallen dat Portugezen dol zijn op zoetigheid en cakejes, 

die zelfs als ontbijt dienen.