9 juli Ria Ulla - Vila Real

Wat zich gisteren al aankondigde is vandaag uitgekomen. Het is volkomen bewolkt en donkere wolken pakken zich samen aan de overkant van de ria. Het ziet er niet goed uit en de temperatuur is drastisch gedaald. We horen via de wereldomroep dat het noordwesten van Spanje de komende dagen slecht weer te wachten staat en dat het niet echt zomer is daar.

Terwijl de één de tijd dood met huishoudelijke klusjes en de ander met een spelletje op de laptop, overleggen we wat we gaan doen.

Binnen het kwartier  besluiten we om de boel op te breken en weer richting Portugal te gaan. Een kwartier later gaan wij op weg, terwijl Dirk en Ingrid de vouwwagen inpakken. Zij zullen ons onderweg wel inhalen. Inmiddels is het gaan regenen.

Onderweg naar Portugal wordt het weer er niet beter op. Bij dit benzinestation tanken we en drinken een bakje koffie. Een kwartier later zijn Ingrid en Dirk er al.

Als we later weer doorrijden en in Portugal een bergpas overrijden zien we amper de streep nog voor ons. Ik ben blij dat ik op de top ben, maar dat slaat ook weer om als er een lange natte afdaling volgt, die met de combinatie die we rijden niet helemaal zonder risico's is. De regen blijft werkelijk met bakken de hemel uitkomen en de weg is spiegelglad. We komen gelukkig zonder brokken beneden aan.

Ingrid en Dirk hebben ternauwernood met een noodstop nog een ongeluk, dat net voor hen was gebeurd, kunnen ontwijken en kwamen met de schrik vrij. Ook zij zijn goed aangekomen.

In Vila Real zijn de buien net voorbij als wij arriveren, dus we kunnen droog de boel opzetten.

Later op de avond gaat het weer regenen en we krijgen een beetje spijt dat we zo ver gereden hebben om de regen te ontlopen, maar bij de receptie verzekeren ze ons dat het morgen weer prachtig weer zal zijn. 

's Avonds gaan we uit eten in een simpel restaurant. In Portugal vind je behoorlijk veel restaurants die lijken op een soort snackbar of kantine als je dit zo zou willen noemen. Feitelijk kan je er niet van op aan hoe de kaart vervolgens uitpakt. Bij het ene restaurant dat er werkelijk als een kantine uitziet kan je prima eten, terwijl een ander wat beter oogt werkelijk snackbar food te bieden heeft. Onder de laatste categorie valt het restaurant dat we die avond hadden uitgezocht. Eigenlijk was het het eerste restaurant dat we tegen kwamen en we waren moe en het regende nog steeds, dus wat doe je dan?

Maar we hebben ontzettend gelachen en in tijden heb ik niet zo'n slappe lach gehad. Het begon allemaal met onderstaand toetje, dat Dirk als enige had uitgezocht. Dirk maakte al etende de opmerking dat de eigenaar vast blij was dat ie eindelijk van dat toetje verlost was na zo'n lange tijd in de koelkast te hebben gestaan en schiet vervolgens in de slappe lach. 

Na het van de rand te hebben losgesneden gaat Dirk het toetje vol goede moed te lijf

Natuurlijk blijf je er in, de één houdt net weer op en als de andere weer in de lach schiet begint het weer van voor af aan.