4 juli Dagtocht Douro en Amarante

's Ochtends lekker genieten van de zon. Ik moet er wel een windscherm bij opzetten want de wind, die uit de oceaan komt blijft maar erg koud. Zo'n los scherm is wel handig, maar handiger zou het zijn als we een zijscherm voor de luifel erbij kopen, hoewel die dingen ook bewerkelijk zijn bij het opzetten/aan de luifel hangen. Voorlopig doen we het met deze en bovendien heeft ie meer oppervlakte.

Ruim in de middag gaan we voor een ritje in de richting van Amarante en stroomopwaarts volgen we de Douro. Onderweg stoppen we regelmatig om van uitzichten te genieten of zomaar dingen te bekijken die je niet in Nederland ziet.

Zoals deze begraafplaats, natuurlijk zie je die ook wel in Nederland, maar of ze zo stijlvol zijn als hier dat betwijfel ik. Bovendien zie je ze niet direct aan de weg zoals in Portugal.

Heel apart is het dan weer dat ze zo'n mooie begraafplaats tegen een fabriek hebben gesitueerd.

Schoonheid en afzichtelijk liggen toch wel dicht bij elkaar hier en de Portugezen kan dat blijkbaar niets schelen. De mooiste huizen staan naast een krot, een autokerkhof of naast een vuilnisbelt. Zo is het ook soms met cultuur en natuur, zoals ik al eerder heb verteld bijvoorbeeld bij het natuurpark onder Lissabon.

  Een schitterend wit kerkje in een heel klein plaatsje

In bepaalde streken van Portugal, maar vooral ook in het noordwesten van Spanje staan deze schuurtjes voor de opslag van graan of maïs. De grote platte stenen voorkomen dat knaagdieren zoals muizen en ratten omhoog kruipen en de gewassen kunnen aanvreten.

In Portugal heten deze schuurtjes "Espigueiros" en in Spanje worden ze "Horréos"genoemd. 

We rijden inmiddels langs de Douro, het ene moment hoog boven het water en even later weer langs de oevers. De weg die we volgen is  allerbelabberdst. Ik ben voortdurend bezig gaten in het wegdek te ontwijken. Zo slecht hebben we de wegen nog niet meegemaakt in Portugal. M.b.v de EU wordt er in Portugal druk gewerkt aan het herstel van de infrastructuur en ze krijgen er ook miljoenen per jaar voor. 

Opeens is er dan weer een fantastisch stuk weg en een kilometer later weer die verdomde kuilen om een paar kilometer verderop grote asfaltmachines aan het werk te zien. Het lijkt of er geen structuur in zit. Waarom dat tussenliggende stuk niet meegenomen vragen wij ons af?

De uitzichten maken veel goed, maar rijdend kan ik er niet van genieten dus stoppen we regelmatig om op ons gemak ook foto's te maken.

Het is natuurlijk niet alleen rijden, maar een terrasje hoort er natuurlijk ook bij.

We zijn meestal de enigen die op een terras zitten, Portugezen zitten meestal binnen, die houden blijkbaar niet van de zon. Juist nu in dit jaargetijde is het heerlijk om buiten in de zon te zitten met een licht briesje door het haar.

Hier is het wel een graad of 10 warmer dan aan de kust, de wind is hier aangenaam.

Aan het begin van het Douro dal zoals hier, worden de druiven hoog gekweekt. Het is een bepaald soort, maar waarom ze zo hoog gekweekt worden is ons niet duidelijk geworden. Het zal ook niet meevallen de druiven van de stokken te plukken. Op deze manier lijken het wel boomgaarden.

De mandarijnen waren al rijp, maar werden blijkbaar niet geplukt, zoals we wel meer bomen hebben gezien waar de vruchten aan de bomen aan het verrotten waren.

Op een gegeven ogenblik komen we bij een splitsing in de rivier. Hier komt de Tâmega uit in de Douro. We volgen nu de Tâmega stroomopwaarts richting Amarante, één van de parels van Portugal. (zo wordt elk dorp hier op de Utrechtse Heuvelrug ook genoemd). Maar eerlijk is eerlijk, als je van bovenaf de heuvels komt en je ziet het stadje liggen is het werkelijk een plaatje zo aan de rivier.

 De Tâmega met één van zijn bruggen.

Dit stadje werd in 1809 grotendeels in de as gelegd door de Fransen, die het na 2 weken belegeren innamen. Wat die Fransen daar deden weet ik niet. Het zal wel iets met expansiedrift te maken gehad hebben.

Boven de rivier allemaal hangende terrasjes, waarvan wij natuurlijk gebruik maken en van een heerlijk diner genieten, bereid volgens de traditionele keuken van deze streek. Carienne geniet van een forel en ik eet konijn.

Vanaf het terras hebben we uitzicht op de ondergaande zon en op de oude Romeinse brug die naar de binnenstad leidt en direct toegang geeft tot het klooster.