1 juli Dagtocht Óbidos en Peniche

Vanochtend eerst lekker van de zon genoten. De temperatuur is heerlijk vandaag. Alhoewel het al die dagen toch wel ruim in de 20°C is geweest voel je duidelijk de koude wind die over de oceaan het land binnenkomt. Het water van de oceaan is nog berekoud in deze tijd van het jaar en de wind koelt daardoor behoorlijk af. Misschien maar goed ook, want midden in de zomer zal het al gauw te heet voor ons zijn. 

De camping heeft niet echt aangewezen plekken en we dachten dat we een plek tot achteraan de heg hadden. Overigens was er nog plaats genoeg, maar daar dacht de eigenaar van deze caravan, een Portugees, anders over. Hij pakte gewoon onze tafel en stoel op die daar stonden en verplaatste die,  terwijl Carienne daar een boekje zat te lezen. Hij had die plek in gedachten omdat daar nog wel schaduw was.

Blijkbaar was dat een plek voor de rest van het seizoen en kwam hij de caravan alleen maar neerzetten, inclusief het opzetten van de voortent, want toen ze klaar waren hebben we ze niet meer gezien.

's Middags hebben we een rondje in de omgeving gereden, waarbij we Óbidos, een half uurtje van de camping, het eerst aandeden. Dit stadje ligt op een heuvel midden in het landschap. Toen we hier aankwamen bleek al gauw dat de toegang voor bezoekers afgesloten was en dat alleen inwoners toegang met de auto hadden. Er zat niets anders op dan een alternatief te nemen wilden we de stad aan binnenkant van de muren zien. Lopend was geen alternatief en achteraf maar goed ook, want de straten waren allemaal voorzien van grote kinderhoofdjes en niet echt makkelijk te belopen en zeker niet met een rollator.

Dit was dus het alternatief en voor een keertje ook wel eens wat anders. In eerste instantie heb ik me weer omgedraaid toen ik de prijzen zag voor een rondje door de stad, maar Carienne heeft me toch overgehaald. Volgens mij verdiende de koetsier daarmee een goede boterham. Goed, hij moet zijn paardjes er ook van onderhouden en dat gaf toch wel de doorslag.

Carienne probeert hier nog een beetje te onderhandelen, maar de prijzen lagen vast.

Even een hoge opstap om in de koets te kruipen, maar ze zit en heeft er veel plezier in.

We zijn op weg en maken eerst een omtrekkende beweging om de stad om vervolgens aan de noordzijde via de poort de stad in te gaan.

Onderweg zagen we inde verte de Santuário do Senhor da Pedra

even rust voordat we de stad in gaan, de paarden hebben al behoorlijk moeten klimmen

Het kasteel overheerst de stad en is omgebouwd tot  "Pousada do Castelo" , behorend tot een grote luxe hotelketen van Portugal. We gaan hier steil omhoog en de koetsier moet de paarden flink aansporen om het geheel naar boven te krijgen. 

Karakteristiek van het centrum zijn de witte huizen

Ook ik geniet zichtbaar

Na een klein uurtje en wat oponthoud in de stad (één van de paarden gleed uit op de eerder genoemde kinderhoofdjes, waardoor het tuig brak) kwamen we weer bij de standplaats aan en werden de paarden lieflijk verzorgd door de eigenaar.

Een kilometers lang middeleeuws aquaduct loopt nog steeds naar de stad

Onderweg naar Peniche komen we de zo bekende molens van Portugal tegen. Velen zijn ontdaan van de wieken en dan lijken het net geschutskoepels vanuit de verte met hun uitstekende kanonnen.

Peniche, een 16de-eeuws havenstadje en volledig afhankelijk van zijn haven.

Binnen een half uur hebben we op dit schiereiland een totale weersverandering meegemaakt. Van volledige wolkeloze luchten binnen een mum van tijd inktzwart en weer volkomen wolkeloos. Waar ze vandaan kwamen en waar ze heen gingen was voor ons een volkomen raadsel.

Via de kust omhoog zijn we weer naar de camping gereden

Vanaf Foz do Arelho keek je over de Lagoa de Óbidos richting Aldeia dos Pescadores en inmiddels begon het al weer te schemeren.